
Tak ingat langsung pantun ini. Lupa betul. Lupa terus. Kalau tak kerana Edrick mengemas aras satu Mesra, tempat saya berkubang mengusahakan Airwings dari tahun 2012 sampai ke tahun 2019, memang pantun ini akan jadi bahan artifact saja. Bahan peninggalan sejarah dan bahan bukti kejiwangan saya. Habis semua buku catatan saya dibawa naik si Dedek. Buku catatan yang masih banyak halaman kosong, tak ada satu pun penuh. Kadang-kadang jiwang saya ini hangatnya cuma sekejap.
Bila diamat-amati maksud pantun saya, tak dapat juga saya imbas kembali siapa yang saya maksudkan. Siapa yang saya pandang. Dan siapa yang menggoncang jiwa saya di Disember 2010 dulu. Sewaktu saya kembali ke tanahair bertiga dengan anak-anak, jiwa saya kacau, hidup saya galau. Bumi Rasputin terlalu dingin. Dan terlalu ramai perempuan menjual kehangatan untuk lelaki-lelaki yang konon mahu mengisi sepi. Akhirnya saya sedari, di mana-mana pun… ada saja lelaki yang jiwa sepinya tak terisi oleh anak-anak dan isteri-isteri.
Atau mungkin saya menulis pantun ini untuk cerita-cerita dalam pembayangnya saja. Tentang rindu pada sepohon kundang tepi perigi tebing rumah Wan yang rajin berbuah di hujung tahun, cuti sekolah. Ada galah yang selalu tersandar di penjuru kandang kerbau sengaja ditinggalkan Aki. Tahu cucu-cucunya cuma rajin mengait kundang berbuah rendang, makannya jarang. Tentang pohon selasih yang rajin saya tanam di San Donato Milanese, tanpa tahu namanya selasih. Allora conoscevo solo il basilico. Tentang betapa berbulunya saya dengan sambal bacang yang berbulu.
Dan tentang Mimosa Pudica dengan cerita lamanya yang lama saya tinggalkan saja di Lorong Tengah, Kampung Pinang, Taiping. Tak bawa ke mana-mana. Hanya terbawa ke 2010.




